Op pad als reisbegeleider van Israël Idoedreis met mijn dochter Natasja, tijdens Loofhuttenfeest 2015


Opzet van deze reis, was om ook mijn 2e dochter de kans te bieden, voor de eerste keer in haar leven haar familie in Israël te bezoeken en tevens iets van land en volk mee te maken, dankzij een budgetreis van Idoed. Tot mijn verrassing werd ik door Idoedreizen gevraagd reisbegeleider te zijn voor groep die geboekt had voor 15 daagse Loofhuttenreis en mars (geen budgetreis) gedurende 9 dagen, waarna mijn rol zou worden overgenomen, op vrijdag 2 oktober, waarna deze groep na het Loofhuttenfeest, aansluitend nog Simchat Thora heeft gevierd en dinsdag 6 oktober met rechtstreekse vlucht met El AL naar huis is gevlogen. Onze eigen vlucht viel samen met groep die 12-daagse budgetreis had geboekt en op maandag 5 oktober met Turkse vliegtuigmaatschappij Pegasus via Istanbul terug zou vliegen naar Amsterdam. Dat liep alleen anders dan verwacht.
Donderdag 24 september
Aankomst Ben Goerion Airport. Inchecken in Jerusalem Gate Hotel, vlak bij de imposante ‘Zwanen’ brug.

Verkenning van Mehane Yehuda markt, waar orthodoxe Joden hun lulav kopen en de etrog (soort citroen) nauwkeuring wordt geïnspecteerd en we heerlijk op een terrasje op de Ben Yehudastreet eindelijk wat te eten vinden.

In het centrum West-Jeruzalem (Ben Yehuda), speciale Night market met allerlei kunst.

Spontane ontmoeting met Emmy uit Urk, met wie ik vorig jaar op reis was tijdens Loofhuttenfeest. Maakte ze eerste maaltijden klaar in Spaansprekende guesthouse, nu helpt ze bij Christ Church als vrijwilligster.Kennismaking met groep 15-daagse Loofhuttenreis & mars


Vrijdag 25 september
Doordat onze Arabische buschauffeur door een roadblock verhinderd was zijn dorp te verlaten, moesten wij ons programma inkorten, waardoor we direct doorreden naar Silo, waar we niettemin toch nog vroeg aankwamen. Vergeleken met mijn bezoek in augustus, was het park nu opvallend voorzien van meer informatieborden en vlaggen en zelfs een altaar. Waarschijnlijk met het oog op het komende Loofhuttenfeest.
Toen ik opnieuw het verhaal van Hanna op mij liet inwerken en het lot van de tabernakel en het bericht dat leidde tot de dood van Eli de priester, vroeg ik me af hoe representatief de onvruchtbaarheid van Hanna was voor het hele volk, dat immers niet langer getrouw 3x per jaar naar de tabernakel kwam en de priesterdienst onderhield, zodat de ark werd buitgemaakt door de Filistijnen en de tabernakel verwoest was. Jacob had een cryptische profetie m.b.t. Juda: dat het de scepter droeg tot Silo kwam. Juda heeft tot de verwoesting van Silo nauwelijks enige rol gespeeld (getuige het boek van de Rechters), totdat uiteindelijk David ten tonele verschijnt, na de tussenfiguur van Saul van Benjamin en hij met de scepter zwaait en na 7 jaar Hebron uiteindelijk alle stammen aan zich weet te binden na zijn verovering op de Jebusieten. Eerder was Jeruzalem niet in beeld!
Het zeer authentieke en persoonlijk gebed van Hanna, bracht ons Samuël, iemand die zicht had op Gods ware bedoelingen en intenties.

Wij reisden door naar de berg Gerizim, vanwaar je mooie uitkijk hebt op de Sichem (Nabloes) waar Jozef begraven ligt. Doch waarom ligt Jozef hier begraven en niet in Hebron, bij zijn voorouders?
Antwoord is eigenlijk eenvoudig simpel, als je bedenkt dat Hebron in Juda ligt en Jozef begraven werd in het erfdeel van zijn zoon Efraïm, die het eerstgeboorterecht gekregen had van Jacob!



Betel, waar Jakob zijn droom met de ladder en de engelen had, ligt er nog steeds wel troosteloos bij. Dit keer was het echter opnieuw de grot beneden, die de gids tot emotie bracht. Opnieuw over de olijfolie die daar geperst en bereid werd. We moesten echter wel bedenken dat de Olijfberg in Jeruzalem hoofdzakelijk diende voor de priesters, die de olie daar gebruikten voor in de tempeldienst en bij zalven van koningen en priesters.
Twijfel rees of Johannes de Doper wel sprinkhanen at. Het woord daarvoor in het Hebreeuws kan ook goed en mogelijk beter zelfs vertaald worden als een vrucht. Sommigen zijn echter van mening dat het hier niet om sprinkhanen gaat, maar dat het de peulen van de Johannesbroodboom zijn geweest. Zij baseren zich dan op de overeenkomst van de Hebreeuwse naam charuv met die van chagavim (sprinkhaan). In het Engels wordt de boom dan ook wel “locust tree” (= sprinkhaanboom) genoemd en de peulen “locust beans” (= sprinkhaanbonen). In werkelijkheid is het zo dat de Johannes-broodboom een van de weinige bomen is die niet door sprinkhanen wordt bezocht, vanwege de taaie leerachtige bladeren, die veel looistoffen bevatten.

Helaas lukte het of deze vrijdag (voor sabbat) niet om een afspraak te maken met Nati Rom, de Joodse orthodoxe pionier, die de vrouw trouwde, wiens man was vermoord en al vaker in Nederland is geweest ter promotie van Levhaolam en uitleg van zijn werk in Samaria, inclusief zijn strijd tegen B.D.S. Voor een impressie, zie deze video.

Na ons in het hotel opgefrist te hebben, togen wij naar de Kotel, waar het plein bij de Westelijk muur van de Tempel al snel volliep met allerlei Joden, die daar in feestelijke stemming de sabbat kwamen verwelkomen met hun gebeden en dansen. Onze gids legde uit, dat zoals men zich voorbereid op de komst van een bruid, men zo ook zich verheugd op de sabbat. Een gedachte die echter pas ontstond in de middeleeuwen toen groep van Joodse pelgrims aliyah maakte naar Israël. Hier een foto van het vrouwengedeelte bij de Westelijke Muur. (PS. De term Klaagmuur is denigrerende term, gebruikt door niet-Joden).

Aansluitend zouden alle reisgroepen van Idoed verdeeld over verschillende bussen afreizen naar verschillende families, waar wij thuis de sabbat zouden meevieren. In ons geval waren dat Hillel en Chaya Lester van het Shalev Center in de wijk Nachlaot en Yaara Lavien van Shabbat for a lifetime.

Voor mijzelf was dit een bijzonder wederzien met Hillel en Chaya Lester, die ik vorig jaar ook hier ontmoette in hun loofhut buiten. Het was een bijzondere hartelijke en warme sfeer, waarbij iedereen (27 mensen) iets over zichzelf of een highlight mocht delen.
Op deze website, kun je Chaya Lester zelf beluistere en horen waarom zij aliya gemaakt heeft vanuit de VS.

 

 

 

 

Zaterdag 26 september

Bezoek aan Jerusalem Baptist Church, de Narkis street congregation, met verrassende gastspreker Andrew White (1964). Hij werd vanaf 1998 de anglicaanse vicar van Bagdad genoemd, op wie een prijs op zijn hoofd staat. Andrew White gaf een glanscarrière in de geneeskunde op en werd voorganger in de gevaarlijkste stad ter wereld: Bagdad. Geweld kostte sinds de inval van de Amerikanen in 2003 al bijna 1300 van zijn gemeenteleden het leven en zelf lijdt hij inmiddels zeventien jaar aan MS.

Vanaf 2003 verscherpten de religieuze tegenstellingen, omdat de invasie in de moskee als een christelijke kruistocht tegen de islam werd uitgelegd. De lokale christenen waren opeens “verraders”, die met de Amerikanen zouden samenwerken. De woede van de overwegend islamitische bevolking richtte zich op de kwetsbare christenen. Er volgden bomaanslagen op kerken, ontvoeringen en slachtpartijen van enorme omvang. “Ik heb letterlijk honderden mensen verloren,” zegt Andrew White. Hij werd zelf ook ontvoerd en kwam vrij na betaling van losgeld. White staat bekend als een volhoudende man die de religies probeert te verzoenen. Voor een representatieve emotionele impressie, zie Before Being Killed the Children Told ISIS No We Love Yeshua CBN News “In mijn laatste studiejaar aan de universiteit van Cambridge heb ik een periode aan de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem gestudeerd, en daarna aan een seminarie in de ultraorthodoxe stadswijk Mea Sjearim. Die herinnering draag ik nog altijd als een kostbare schat met me mee. Wij kunnen ons christelijke geloof nooit lossnijden van zijn Joodse wortels.” Open Doors heeft het boek “Geloof onder vuur” van hem in het Nederlands vertaald en uitgeven, met als ondertitel: ‘wat het Midden-Oosten-conflict mij heeft geleerd over God’. En hier kun je interiew met hem in NL beluisteren: https://www.youtube.com/watch?v=SNdAKtH6S6Q

Andrew White sprak deze morgen n.a.v. 2 Korinthiërs 47 Maar wij zijn slechts een aarden pot voor deze schat; het moet duidelijk zijn dat onze overweldigende kracht niet van onszelf komt, maar van God. 8 We worden van alle kanten belaagd, maar raken niet in het nauw. We worden aan het twijfelen gebracht, maar raken niet vertwijfeld. 9 We worden vervolgd, maar worden niet in de steek gelaten. We worden geveld, maar gaan niet te gronde. 10 We dragen in ons bestaan altijd het sterven van Jezus met ons mee, opdat ook het leven van Jezus in ons bestaan zichtbaar wordt. 11 Wij levenden worden altijd omwille van Jezus aan de dood prijsgegeven, opdat in ons sterfelijke bestaan ook het leven van Jezus zichtbaar wordt

Gesprekken onderweg n.a.v. Hand. 15. In dezelfde dienst was ook nog een korte meditatie over deze tekst, die maar zelden goed wordt uitgelegd. Op deze keer, wilde de spreker toepassing maken langs de klassieke lijn van wet versus genade en stopte hij opvallend bij vers 20 i.p.v. 21 waar de pointe ligt, dat voor alle overige zaken de Thora van Mozes al sinds mensenheugenis verkondigd wordt en op iedere sabbat in de synagogen wordt voorgelezen. Dit concilie ging dus niet over het wel of niet houden van de Thora, maar op basis van welke voorwaarden de Joodse gemeenten met gelovigen uit de heidenen (in de Thora ook wel vreemdelingen genoemd) aan een tafel konden zitten of door een deur (die van de synagoge) konden gaan. Zij moesten dan toch minstens duidelijk maken, afstand te hebben genomen van hun heidense praktijken!

Die uitleg leidde tot meer vragen van de groep om mij heen, zodat we besloten in het hotel verder te gaan met een bijbelstudie over de plek van gelovigen uit de volkeren in het heilsplan van God.

Zondag 27 september

Voor de eerste keer reizen met de Lightrail, is altijd even een beproeving, want hoe werkt dat met die kaartjes? Een enkele rit kost 6,90 shekel en retourtjes kennen ze niet. Wel anonieme buskaarten, waar je voor 60 shekel minimaal 10 ritten op kun plaatsen, en die na inchecken 90 minuten geldig blijft, zodat je nog eens makkelijk ergens uit en weer binnen die tijd kunt in- of overstappen, zoals bij Ben Zvi’s shop met zijn vele kadoartikelen en aanbod van boeken van Messiaans Joodse gelovigen uit de 19e eeuw. Op Jafostreet 17 hebben zij ook een gemeente Bat Tsion; ingang via een boekwinkel. De dienst is in het Hebreeuws, met vertaling – mogelijk in het Nederlands; de vrouw van ds. Ben Zvi is uit Nederland afkomstig. De dienst op sjabbat begint om 10.30. Kom niet te laat: de deur gaat dicht net voor de dienst begint. Soms vervalt een dienst; het is daarom aan te bevelen vooraf contact op te nemen: 02-6223030.

Naast Ben Zvi’s shop bevind zich de Bible Society in Israël, met uitgebreidere selectie boeken.

Op het programma stond als optie Wandeling op de muur en uitleg over Jesaja 62. Doch daar werd niet mee bedoeld – kwam ik net op tijd achter – dat we om 8.45 met de wachters op de muur zouden meelopen vanaf de Jaffa Gate. De bedoeling was, dat ik zelf een uitleg over de profetie van Jesaja 62 over het hemelse Jeruzalem zou geven en het belang van de verkondiging van het nieuwe Zion en de komst van de Bruid (Openbaring 21).

Opvallend dit jaar was een mega grote bruidsjurk die boven ‘David’s Tower’ bij de Jaffa-poort wapperde.

Kennelijk was ik niet de enige die dit bruidssymbool verbond met het Loofhuttenfeest. Luister en kijk maar naar dit getuigenis:

Na afloop had ik met Natasja ontmoeting met Idan Pinchas bij Christ Church, waar hij manager is van het Heritage Center. Dit was de eerste ontmoeting van Natasja met de zoon van haar oom Avishai, later getrouwd met mijn zus.

Vandaar vond ik het bijzonder dat ik Armen tegenkwam, een Armeniër, die ik ooit ontmoet had bij een netwerkbijeenkomst in Houten en die later een Kesjer-cursus bij mij gevolgd heeft en nu hier ook met een Idoed op reis was samen met zijn vader “Ararat “. Uitgerekend met hen heb ik toen een wandeling gemaakt door de Armeense en Joodse wijk.

Bezoek aan King of Kings gemeente tijdens 1e (sabbat) dag Loofhuttenfeest, waar Wayne Hilsden sprak over Blijdschap als een van de thema’s daarvan. Vooral Psalm 16:11 vond ik verrassend: U wijst mij de weg naar het leven: overvloedige vreugde in uw nabijheid, voor altijd een lieflijke plek aan uw zijde.
Doch ook Fil. 2:17 Ook al zou mijn bloed als een offer worden uitgegoten, samen met het offer dat u brengt door de dienst van uw geloof, toch ben ik vol vreugde, samen met u allen. 18 Wees dus ook vol vreugde, samen met mij.

Voordat ik aan mijn reis begon, kreeg ik de vraag of ik iemand wilde dopen in de Jordaan. Nu had ik dat nog nooit eerder gedaan. Maar 1x is altijd de eerste keer. Ik heb ingestemd. Degene die zich wilde laten dopen, kende mij ook nog eens van de Moadiem-cursus in Hei- en Boeicop.

Eenmaal in Israël kwamen er nog eens 3 kandidaten bij. Zondagavond boeiend voorbereidend gesprek gehad met de 4 dopelingen. Een punt waar ze verrassend genoeg mee instemde, was dat ik de messiaanse wijze voorsta, waarbij de dopeling zelf kopje ondergaat, door zelf door de knieën te gaan, waarna ik na de ‘doopformule’ tevens bid om de vervulling met de Heilige Geest en een bijbeltekst voorlees en een lied zing.

Maandag 28 september

’s Morgens vroeg op voor vol programma, te beginnen bij Massada. Ik was bekend met de film Masada (Mini TV-serie eigenlijk) met Peter O’Toole als Flavius Silva en Peter Straus als Eleazar Ben Yair in de hoofdrollen, doch was nog nooit op de locatie zelf geweest, noch had ik daar speciale behoefte aan. Doch nu ik er geweest ben (en de hitte getrotseerd heb), moet ik zeggen dat ik nu beter beeld heb van ligging, positie en waarheidsgehalte. Onze enige bron is namelijk Flavius Josephus, die ironisch genoeg zelf een zelfmoordslachting had overleefd dankzij loting. Belangrijk om te beseffen is dat hij voor de Romeinen schreef en dus voorzichtig moest zijn met wat hij wel en niet vertelde. Zo zijn er volgens onze gids aanwijzingen, dat de battle op de aangelegde ramp in de movie, ook vandaag nog zichtbaar, nooit heeft (kunnen) plaatsvinden. Wel is er bewijs voor de zelfdodingen.

Voordat de Zeloten hier kwamen, had Herodes hier zijn commandopost gebouwd, inclusief paleis en vertrekken om zijn gasten te ontvangen, waaronder ook Cleopatra, die echter niet via land, maar per boot vanuit Jericho arriveerde. Dat kon toen nog. Hoe lang de weg langs de Dode Zee hier nog blijven, is zeer de vraag. Op verschillende plaatsen langs de zee, zie je allerlei stukken land, die zijn weggeslagen door zgn. sinkholes.

Als het zo warm is, dan is het bereiken van de eerste waterval bij Ein Gedi nog wel te doen, maar de tweede en zelfs de derde? Natasja en ene Marja uit de groep hebben het gepresteerd én weer op tijd terug te zijn bij de bus. Vraag is wel wat Saul en David hier eigenlijk te zoeken hadden. Ik ben het antwoord vergeten, maar had te maken met speciale grondstof.

Bezoek aan Jericho en Tass Saada en zijn project Seeds of Hope in restaurant van een vriend.

Reeds in augustus 2010 heb ik een blog geschreven over zijn boek, Arafat was mijn held. Afgelopen voorjaar sprak hij tot mijn grote verrassing bij ons in Houten, waarbij ik nog nooit zoveel bezoekers van verschillende kerken in een ruimte heb gezien. Nu dan kon ik hem in zijn eigen omgeving meemaken en ervaren hoe hij zijn getuigenis ook in een korte versie kon weergeven. Ik zou op zijn verzoek doorgeven, dat hij nog genoeg vrijwilligers kan gebruiken. Bijzonder is dat Kerk en Aktie op initiatief van het platform Appel Kerk en Israel projecten van hem ondersteunt.

Dopen bij de plaats Qasr al-Yahud.
Of dit de oorspronkelijke exacte plek is geweest waar Jezus
zelf werd gedoopt, zullen we het waarschijnlijk nooit eens worden.
Direct na de eerste dopeling, kreeg ik gelijk de smaak de pakken, zoveel vreugde als dat geeft!

Doch ook de voorbereiding bij keuze van gepaste teksten en liederen voor elke kandidaat vond ik zelf al heel inspirerend. Helaas was ik wel net te laat met het verwijderen van mijn mobiele telefoon, die nadien niet meer tot leven wilde komen.
Na afloop, van deze intensieve dag, vonden wij ‘verkoeling’ in de Dode Zee (gem. 30 graden) bij Neve Midbar Beach, met heel mooi park en zwembad en modder, waar je gelijk als in een sinkhole tot kniehoogte in weg kunt zakken.

Dinsdag 29 september

Bezoek aan Menorah bij de Knesset. Deze zevenarmige kandelaar bevat allemaal zeer bijzondere miniaturen van scenes uit de geschiedenis van zowel het oude als het nieuwe Israël, gemaakt door Benno Elkan in 1956

Bezoek aan pastor Naim Khoury van First Baptist church in Bethlehem. Ik heb deze man al op een eerder reis mogen ontmoeten. Klik hier voor verslag daarvan. Nieuw voor mij was zijn gebed hoe om te gaan met de oproep tot gebed van de minaretten. Het antwoord dat hij kreeg, was om zelf luidsprekers te bevestigen op zijn kerktoren. Daar moet je dan wel moed voor hebben! Ondertussen heeft hij daardoor wel vele clandestiene luisteraars erbij gekregen. Vervolgens vroeg hij om ondersteuning voor een bus waar hij voor spaart, zodat ze kosten kunnen besparen in voortdurend transport van mensen en middelen.

Bezoek aan grot bij velden van Efrata, waar de herders in het veld de blijde boodschap hoorde dat hun een Heiland was geboren.

De bedoeling was dat ik als reisbegeleider iets zou vertellen over deze blijde boodschap. Toen ik me vervolgens als bij reflex afvroeg wat het ‘Oude Testament’ over Efrata heeft te vertellen, kwam ik uit bij Genesis 35:16. Rachel kreeg precies dezelfde boodschap: niet te vrezen en je krijgt een zoon. Die had echter 2 namen: ellende ,armoede en rechterhand en sterkte. Rachel weende over haar kinderen, net als later vele moeders over hun kinderen nadat Herodus jacht op hen had gemaakt.
Ook verhaal van Ruth heeft zich hier afgespeeld. Strekking van Ruth: ook Naomi kreeg een kind: Obed: dienstknecht van de Heer.

Pogingen om de grot of spelonk van Machpela te Hebron te bezoeken.
De volgende bestemming was Hebron. Ik kreeg via onze gids al snel door dat er een probleem was. Als eerste werd duidelijk dat onze bus niet kon doorrijden tot de graven van de aartsvaders, vanwege de drukte waren er teveel bussen in het centrum. Om daar te komen, moesten we overstappen op lokale bus. Vervolgens kregen we te horen, dat wij als niet-joden niet welkom waren. Twee dagen per jaar (tijdens Loofhuttenfeest) is ‘de gehele synagoge met de graven van Abraham, Izaak en Jakob en hun vrouwen’ exclusief toegankelijk voor joden (dus niet ook voor moslims, met hun eigen toegang). Verschil is vooral dat nu ook het gedeelte van Izaak was opengesteld. Een telefoontje van onze contactpersoon (de rabbijn) met de politie gaf uiteindelijk de doorslag, dat wij toch naar binnen mochten. Daarna ook nog een wandeling gemaakt in een erg onrustig Hebron (vuurwerk, rookbommen en lawaai van minaretten) op zoek naar graf van Ruth en bron van Abraham.

 

 

 

 

 

 

Woensdag 30 september

Bezoek aan president Reuven Rivlin in zijn loofhut. Hoe dit te waarderen, vroeg ik me af. Toch als je er eenmaal bent en ziet hoe feestelijk alles is versierd en kleurrijk klaargemaakt met complete fruitoogst, dan heeft de ze entourage toch iets aanstekelijks, zeker als met stempels op een briefje nog een bemoedigende boodschap kunt afgegeven en dan toch de man zelf (als vertegenwoordiger van het volk Israël zelf een hand kan schudden!

Aangezien ik in augustus nog in Yad Vashem was geweest, had ik deze keer niet weer de behoefte deze kwelling te ondergaan. Het is zeker een verplicht nummer als je hier nog nooit ben geweest, doch wordt een loden last als je daar telkens opnieuw doorheen moet. Onze reisgids ontmoette ons ook pas weer aan het einde. In plaats daarvan heb ik onder genot van kop koffie zitten lezen in boekje van Andrew White, die ik zaterdag op de kop had getikt na afloop van de dienst. Was vooral verbaasd van te horen en nu te lezen, dat hij als anglicaan gestudeerd heeft in een orthodoxe jeshiva en dus ook haarfijn kan uitleggen, hoe christenen ernaast zitten met hun vervangingstheologie.

Na een koopje in de museumshop liepen wij aansluitend door naar het park waar Theodore Herzl begraven ligt. Daar had ik eerlijk gezegd niet zoveel verwachting van. Ik werd echter niet alleen aangenaam verrast door het park zelf, maar vooral ook door de informatieve borden langs de route, die het hele verhaal vertelden van de geschiedenis die van de Dreyfus-affaire in Frankrijk leidde tot de onafhankelijkheid van Israël. Precies dat gedeelte dat wij in onze geschiedenislessen op school niet meekrijgen, doch nu wel een belangrijk onderdeel is van de Kesjer-cursus. Belangrijk omdat het ons beeld helpt te vormen bij het verstaan van de huidige politiek. Die is namelijk zijn wortels niet pas vanaf de staat Israël, doch reeds lang voor die tijd.

 

Museum Gush Katif, niet ver van ons hotel is gewijd aan de noodgedwongen terugtrekking van complete joodse bevolking uit Gazastrook op 15 augustus 2005 o.l.v. de toenmalige premier Ariel Sharon, ondanks hevige protesten. Ik had al eens eerder de hartverscheurende beelden gezien van deze ontruiming. Zelfs de soldaten en militairen hadden zichtbaar moeite met de uitvoering van hun opdracht en wordt vandaag gezien als een van de grootste blunders die de Israëlische regering ooit gemaakt heeft. Zo kregen we ook beelden te zien, hoe de situatie er nu in Gaza zelf uitziet en wat er van de afspraak terecht is gekomen, de gebouwen van de synagogen met rust te laten: Niets! De Arabieren blijken ook niet in staat te zijn, het land te cultiveren zoals de Israëli’s dat daar op ongekende wijze deden en ook nog eens veel inkomsten voor de economie binnen brachten.

’s Avonds had ik afspraak met goede vriendin van mijn zus en nog eens 2 vriendinnen van haar in Abraham Hostel, vlakbij tramhalte HaDavidka. De plek vooral alleenstaanden om te bivakkeren en waar jezelf je eten klaar kunt maken en heel strategisch gelegen nabij Paviljoen, waar King of Kings gemeente o.a. bijeenkomsten houdt. En vele ander kostgangers kan ontmoeten begreep ik. Bijzonder om te horen wat ook anderen allemaal meemaken in deze stad, die nu al dagelijks voorproefjes geeft van het Hemelse Jeruzalem!

Donderdag 1 oktober

’s Morgens brachten wij bezoek aan de redactie van het maandblad Israel Today: Israel Today is een Israëlisch persbureau dat nieuws brengt uit Israël vanuit een objectief en bijbels perspectief. Het kantoor van Israel Today telt ongeveer 30 personeelsleden en bevindt zich in het hart van Jeruzalem. Onze medewerkers zorgen ervoor dat het tijdschrift iedere maand in vijf talen uitkomt: Engels, Duits, Japans, Koreaans en Nederlands. Israel Today heeft abonnees in meer dan 80 landen.

Israel Today is opgericht in 1978 en beantwoordt aan de roeping om de bron te zijn van eerlijke en evenwichtige berichtgeving over en vanuit Israël. Het tijdschrift brengt actueel nieuws, rechtstreeks vanuit Jeruzalem – het centrum van de wereldaandacht. Wij geloven dat het bestaan van de Staat Israël in lijn staat met Gods plan voor deze tijd en een vervulling is van de profetieën.
Aviel Schneider, de hoofdredacteur stond ons te woord en gaf daarbij een scherpe analyse van het Israëlisch-Arabisch conflict, dat ik in apart blog hoop te verwerken. In het voorjaar van 2014 sprak hij hier in Nederland bij Christenen voor Israël in Nijkerk, dat hier op youtube is na te beluisteren.

Israël Museum met de maquette en de Dode Zee Rollen

Het Israël museum werd in 1965 gesticht als Israëls nationale museum. Het ligt op een heuvel in de wijk Givat Ram, vlak bij de Knesset, het Israëlische Hooggerechtshof. Ook hier was ik al eens eerder geweest. Leuk om een selectie van teksten te zien, doch eerlijk gezegd kun je hier beter een goed boek over lezen. Speciaal over de Aleppo-codex is een bijzonder boek geschreven, “het waargebeurde verhaal over de jacht op de oudste Hebreeuwse Bijbel” door Matti Friedman, dat leest als een pageturner.

Heerlijke lunch in mooie woning bij onze reisagent Sarah van mytours.fr, een Nederlandse gehuwd met een orthodoxe Israëli.

DE MARS door JERUZALEM

Een mars als deze moet je eigenlijk gewoon zelf meemaken, om te weten wat voor een overweldigende belevenis dat is. Niet alleen om met allerlei andere nationaliteiten op te gaan naar [en te zingen], zoals me vroeger naar de Tempel opging tijdens het zingen van de Hallel-psalmen 113-118, doch ook om al die bijzonder vrolijke, dankbare en verwonderde blikken van de Joodse mensen aan de kant van de weg te zien, met wie je ook korte kennismakingen of praatjes kunt houden.

Meest bijzonder vond ik de aanwezigheid van grote groep Chinese cristenen en hun optocht met trommels, trompetten, banners en vlaggen. Voor een impressie, klik hier (Chinezen) en hier (Hollanders). Zie ook nog deze link op Israël Today!

David Nekrutman

’s Avonds bijeenkomst in het Panorama hotel met David Nekrutman, van het Center for Jewish-Christian Understanding, die ik vorig jaar mocht vertalen in zijn centrum in Efrata. Deze keer werd ik tot mijn grote verbazin opnieuw gevraagd. Deel van zijn boodschap is ook hier op youtube te beluisteren. Zie ook https://www.facebook.com/david.nekrutman
Hij vertelde o.a. dat die ochtend zo’n 200 christenen uit ongeveer 25 landen, samen met Joden in hun synagoge in Efrata, liederen hadden gezongen uit de Hallel-Psalmen (113-118). De kortste psalm (117) werd hier realiteit:

1 Looft de Here, alle gij volken, prijst Hem, alle gij natiën; 2 want zijn goedertierenheid is machtig over ons,
en des Heren trouw is tot in eeuwigheid. Halleluja.

Zijn boodschap ging verder vooral over bijzondere interpretatie van Psalm 115. Tenslotte vroeg hij om een gunst: dat wij deze Psalmen in ere zouden herstellen en opnemen in onze liedbundels.

 

Vrijdag 2 oktober

Vanaf het hoogste punt van de Olijfberg heb je een prachtig uitzicht over de stad. Doch hoe mooi die ook in Jezus tijd was, heeft Hij er wat lager op de berg over geweend.

Bij de Tuin van Gethsemane heb ik gelezen uit Zacharia 11, wat ik wel het moeilijkste hoofdstuk van de Tenach vind. Daarin is o.a. sprake van het loon dat de ‘trouwe’ herder waard werd geacht: het bedrag waarmee Judas Hem verraadde. Doch lees het hoofdstuk eens in zijn geheel en vraag je af wat dat alles betekent, als God zijn verbond (uitgedrukt in de staven Lieflijkheid en Samenbinding) verbreekt!

Bethesda blijft een indrukkende plek, als je daar zien kunt hoe diep er is afgegraven en hoe mooi ook deze keer de liederen weerklonken dankzij de akoestiek van de zogenaamde Sint-Anna kerk, die in werkelijkheid een kruisvaarders kerk is. Deze kerk werd gebouwd in Romaanse stijl door de vrouw (Arda of Adelaide?) van Koning Boudewijn 1 in 1100 na Chr.
In 1856, na de Krim-oorlog, schonk Sultan Abdul Majid de kerk aan Napoleon III, als beloning voor zijn hulp in die oorlog (als zoethoudertje). De kerk werd gerestaureerd en aan de Witte Paters gegeven.

Na een van de eerst stadia (van de 14) van Via Dolorosa, moest ik de groep tijdelijk achterlaten om op voorsluitingstijd (op vrijdag voor sabbat, 13.00 uur) mijn online gereserveerde auto ophalen bij Budget Rental, vlakbij het klassieke King David hotel, niet ver buiten de Oude Stad.

Nadat ik mijn auto na eindeloos rondjes rijden eindelijk wist te parkeren in Mamilla Parking (onder de winkelstraat direct naast de Westelijk Muur), was het de kunst de groep terug te vinden in de Oude Stad. Dat was niet moeilijk geweest, mits een van mijn twee contactpersonen hun mobiel zouden beantwoorden. Aangezien ze dat niet deden – ook niet na 3 pogingen – moest ik gokken waar ze zich zouden kunnen bevinden in de hoop dat ik ze tegen het lijf zou lopen. Achteraf gezien heb ik verkeerd gegokt en waren ze nog lang niet zo ver als ik gedacht had (nl. bij het graf van David en de plek van het Laatste Avondmaal, net buiten de Zion’s gate. Nadat ik via de Cardo helemaal teruggelopen was in noordelijk richting bij Austrian Hospice, waar ze zouden lunchen, kreeg ik eindelijk onze enigszins dove reisgids aan de telefoon, waarop ik weer terug kon lopen naar de Heilige Grafkerk, waar zij bij de uitgang verbleven en ook mijn ongerust dochter weer terugvond. Dat was dan mijn lijdensweg. Daar nam ik afscheid van de groep, die door fam. Kloos die avond van mij zou worden overgenomen. Nu had ik mijn dochter – op aandringen van mijn vrouw – gezegd dat we aansluitend nog even de andere Grafkerk, lees tuin zouden bezoeken, die in de 19e eeuw door Britse protestanten werd aangewezen als de ware plek van de kruisiging, daartoe moest ik weer dezelfde weg terug lopen, doch nu voorbij de Damascusgate.

Graftuin bezoeken

Het was er vergeleken met mijn vorige bezoek erg druk. Mensen stonden zelfs in de rij voor de plek waar Jozef Arimatea, Jezus tijdelijk zou hebben begraven. Doch ook mijn dochter moest concluderen dat het graf echt leeg is! En wat die rots met de zgn. gelaatstrekken van een doodskop, het kon haar niet overtuigen. Gevraagd naar haar mening, welke plek zij dacht dat de echte was, zij ze toch de Grafkerk. Juist vanwege de occulte sfeer, die zij en vele anderen daar proeven. Dat doet Satan niet voor niets, dacht ook zij evenals ik.

Nadat ik teruggekeerd was, wachtte ons een zeer onaangename ‘verrassing’. Toen ik mijn kopieën opzocht van de huurauto met de code om te starten, bleek dat de man van de garage die in zijn bezit had gehouden en ik dus de andere kopie had met de oude onjuiste code (want van een ander model dan gereserveerde) en dat terwijl het kantoor in Jeruzalem al gesloten was en onze mobiele telefoons ‘dood’ waren. Ik wist me even geen raad en raakte in de stress. Wat nu? Bellen met het 24-uur servicenummer hielp ook niet echt, ook niet na 2e poging toen via via ons gezegd was extra sterretje toe te voegen. Gelukkig ontdekte ik dat het nummer van de auto niet overeenkwam met de kopie, waarna wij na 3e poging eindelijk de juiste code doorkregen en ik mijn weg naar ons hotel kon zoeken.

Inpakken en eindelijk op weg naar Kadash Barnea. Het verlaten van de stad, bij het bereiken van route nummer 1 richting Tel Aviv met een ondergaande zon, was een hele verademing. Na een voorspoedige reis van 2 uur, kwamen wij eindelijk in het donker aan bij mijn zus en zwager en hun gezin.

Zaterdag 3 oktober

De sabbat bij mijn zus en zwager, was een heerlijk tijd om tot rust en op verhaal te komen en onze belevenissen te delen en te horen hoe het hun vergaat. Zij vinden het nog steeds erg onrustig (aan de overkant van de Egyptische grens). Het geluid van inslagen en schoten kan soms heel dichtbij komen. Daarom zijn zij nu wat terughoudende om gasten zonder meer uit te nodigen. Wie verder geïnteresseerd is hun verhaal, kan ik aanraden nieuwsbrief van CGI aan te vragen met een reportage over hen in dit voorjaar.
Tot mijn verrassing, kwam mijn zus met het voorstel om de volgende dag naar Eilat te gaan om daar te snorkelen. Dat was precies een van de dingen, die mijn dochter Natasja nog wel graag had willen doen. Bovendien was ik daar nog nooit geweest, hoewel ik het wel als case heb gebruikt in mijn opleiding voor reisbegeleider bij IVOR. Het betekende wel dat we dan 2x drie uur zouden moeten rijden. Aangezien die reis zelf ook een avontuur is heb ik ingestemd en zijn ook Aviv (12) en Natalie (10) meegegaan in onze zuinige huurauto (Nissan) met airco!

Zondag 4 oktober

Op en neer naar Eilat. Onderweg zijn we uitgestapt bij het graf van Ben Goerion in Sde Boker, waar nog veel meer over hem te leren valt, als je het museum zou bezoeken. Vervolgens hebben we een stop gemaakt bij de bijzonder indrukwekkende plaats Avdat, waar ik al eens eerder de archeologische resten van het Nabateeërs plateau heb gezien, evenals restanten van Byzantijnse christelijke beschaving, tot het door een aardbeving werd getroffen. Nieuw voor mij was het bezoekerscentrum, met maquette en video en andere achtergrondinformatie van deze oase langs de Specerijen route. Daarna zijn we ook uitgestapt bij de enorme grote krater bij Mizpe Ramon, die enigszins doet denken aan de Grand Canyon in de VS. Een adembenemend en duizelingwekkend landschap. Onze laatste stop na de Paran-woestijn voor Eilat was restaurant annex supermarkt in Yotvata. We hadden dus een al een hele rit gemaakt (3 uur) om 2 uur te kunnen snorkelen bij Aqua Reef (nog net voor het Observatorium), want 5 uur gesloten i.v.m. speciale sabbat: 8e dag van Loofhuttenfeest (ook wel Simchat Thora) genoemd. Maar eerlijk gezegd vond ik het 3x niks: heel zout en sterk stromend water, met zo’n onhandig ding waardoor je neus geen adem meer kan halen en dat mondpijpje naar mijn gevoel althans lek leek. Tip voor beginners: probeer eerst in ondiep water techniek onder de knie te krijgen of ga gewoon naaar het Observatorium: kun je de vissen veel beter bekijken. Na afloop zijn we ook nog even op zoek gegaan naar The Shelter, waaraan mijn zus Jolanda speciale herinneringen heeft en ik wel van gehoord had, mede dankzij het boek dat Judith Pex heeft geschreven over haar wandelingen door de Negev en verhalen van vrienden.

Maandag 5 oktober

Aan al het goede komt een eind, zo ook aan deze reis en het bezoek aan onze familie in de woestijn.
Waar ik geen rekening mee had gehouden, was dat de terugreis precies op de 8e dag na het Loofhuttenfeest zou vallen, dus opnieuw een speciale sabbat was, waarop geen openbaar vervoer rijdt, ook geen treinen. De dag dat in de synagogen Simchat Thora wordt gevierd. De rit met onze huurauto naar het vliegveld van Ben Goerion, via Be’ersheva en de Car Rental, zou ook nog wel bijna 2 uur in beslag nemen. Toen wij eenmaal echter voorbij de controles kwamen en in contact met de Idoed-groep die voor de reis van 12 dagen hadden geboekt, bleek al gauw dat wij ruime vertraging hadden, vanwege hevige mist in de lucht bij Istanbul, vanwaar ons vliegtuig van Pegasus verwacht werd.

Bij de balie in Tel Aviv werd mij nog gezegd, dat het vliegtuig dat ons van Istanbul naar Amsterdam zou vliegen, wel op ons zou wachten. Het ging immers om wel 60 man, de helft van het aantal passagiers.

Gestrand in Istanbul
Toen wij echter ’s avond arriveerden, bleek al gauw dat het vliegtuig zonder ons was vertrokken en de eerst volgende vlucht pas de volgende dag om 10.40 zou vertrekken. Eer je dan met zo’n grote groep tot het besef komt, waar je aan toe bent en tot enige besluitvorming komt, ben je al gauw een uur verder. Want weliswaar is een vliegtuigmaatschappij dan verplicht je onderdak te bieden (in (duur) hotel 15 minuten rijden verder), eerst heb je dan wel nog een visum nodig om Turkije binnen te gaan en te betreden. Kosten: 25 euro en alleen cash, te pinnen via ATM-machine! Deel van de groep besloot in transit area achter te blijven in een VIP lounge. Andere groep (meerderheid) verkoos verblijf in een 5-sterren hotel (Green Park). Dat is op zich dan wel weer een belevenis apart (uitgebreide maaktijd en ruime slaapkamers) en een compensatie voor het ongerief. Uiteindelijk kwam ik de volgende dag om 15.34 in Houten aan, na lang wachten op de bagage.

2 thoughts on “Op pad als reisbegeleider van Israël Idoedreis met mijn dochter Natasja, tijdens Loofhuttenfeest 2015

  1. Deze groep van Israël Idoed is niet op 5 oktober vertrokken, maar op dinsdag 6 oktober na het feest ‘Simcha Thora’ (vreugde der wet): met een rechtstreekse vlucht van El-Al

    • Er zijn verschillende Idoed-reizen en groepen. De groep die ik begeleidde vertrok inderdaad op 6 oktober na Simchat Thora met rechtstreekse vlucht van El-Al.. Een andere groep (met wie ikzelf terugvloog) vertrok op 5 oktober via Istanbul met Pegasus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s